Ze was al op leeftijd en werd binnen gebracht via de gewone verpleegafdeling. Daar was ze gevonden, niet aanspreekbaar en bijna niet meer ademend. Op de intensive care werd er een buis ingebracht om haar te helpen met ademen en vervolgens werd alles uit de kast gehaald. De volgende dagen volgde er steeds meer interventies, nog aan de beademing, dialyse en veel medicatie die haar stabiel hielden. Na bijna 2 weken was alles redelijk stabiel maar was er nog steeds geen oorzaak gevonden waarom ze in eerste instantie zo was onderuit gegaan. De slaapmedicatie werd gestopt en ze werd wakker. Vanaf dat moment bleef alles een beetje gelijk, ze knapte niet op maar werd ook niet slechter. Ze was wel wakker, haar dochter gaf aan dat ze al niet meer veel zin in het leven had. Mw zelf keek je iedere dag aan met een blik vol wanhoop, de triestheid en het ‘ ik wil niet meer’ was duidelijk te zien. En toch gaat de behandeling door, de oorzaak is nog niet gevonden en er is steeds wel iets te behandelen. Vandaag kwam ik op het werk en zag ik dat ze overleden was….
Het grote dilemma op de intensive care, wanneer stop je en hoe lang ga je door. Vaak een punt van discussie en meestal kun je er mee omgaan maar soms zijn er van die momenten dat je opgelucht bent dat je iemand niet meer hoeft te verzorgen omdat iemand je aankijkt en de blik alles zegt.
runtodream.web-log.nl
Een andere Weblog.nl site
Disclaimer |
Privacy & Cookie |
Copyright notice |
Voorwaarden |
Melding maken
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.
Het lijkt me zwaar werk.
Ja dat is lastig ja. Ik geloof ook zelf erin dat als ze zelf niet meer willen, ze uiteindelijk gaan of niet. Bij mijn oma werd eerst gezegd, nou het weekend haalt ze niet, maar oma maakte zich zorgen omdat ze nog niet alle kleinkinderen gezien had. Mijn ene neefje durfde niet goed langs te gaan. Volgens mij wist oma dat als ze maar lang genoeg zou wachten, hij toch zou komen. Dat gebeurde inderdaad, na twee weken, en daarna is ze rustig ingeslapen op de vroege zondagochtend van moederdag. Voor mijn gevoel heeft ze er zelf voor een deel de hand in gehad, vechten of niet.
Maar ben het met Hans eens, het lijkt me zwaar werk, vooral ook emotioneel. Je werkt met mensen, niet met producten. Petje af hoor Martine!
@trudie, mooi verhaal en ik geloof dat ook wel maar je kan het toch verdomd lang rekken met hulpmiddelen.
Ja dat klopt, het blijft ook echt lastig hoe daarmee om te gaan. Mijn vader bijvoorbeeld heeft een zeer uitgebreide euthanasiepolis zeg maar, hij wil niet langer in leven gehouden worden met hulpmiddelen. Het blijft lastig om dat ‘goed te vinden’ en er moet ook nog maar gekeken worden of zijn wens uitgevoerd kan/mag worden als het zover komt. Het blijft echt een dilemma zoals je zelf al schrijft.
Zeer herkenbare, vrijwel dagelijkse, dilemma`s. Voelt verschrikkelijk als je als verpleegkundige probeert een arts (zij zijn vaak nog niet zover dat hier op een normale manier mee wordt omgegaan)hiervan te overtuigen. Eens moet er een einde komen aan het leven, en geef de betrokkenen(patient EN familie) dan ook de kans het op een mooie manier af te sluiten.
P.s. 1 vraag aan Martine……je werkt toch bij defensie? Of werk je ook in een “gewoon” ziekenhuis.
@jeewee, klopt,maar werk in een gewoon ziekenhuis, en ben 4,5 maand per jaar beschikbaar voor uitzending ed. Defensie is mijn baas. Zo houden we allemal onze specialiteiten op peil.Ik rouleer tussen spoed eisende hulp en de intensive care. En ben dus officieel bovenformatief (niet in de praktijk), het zh krijgt mij gratis.
Het zal altijd een moeilijke beslissing blijven. Voor een patixc3xabnt die bij bewust zijn is valt het al niet mee, om te beslissen of hij/zij wel of niet verder wil leven. Laat staan dat de medische staf hier makkelijk een beslissing over kan nemen. Technisch gezien zal het allemaal wel lukken maar iedereen heeft ook nog zoiets als gevoel. En volgens mij zitten gevoel en verstand niet altijd op een lijn.