Ik hebhet al vaker gezegd, wij kunnen ons niet gelukkig genoeg prijzen dat onze wiegin Nederland heeft gestaan. Wij leven in een rijk land en nog belangrijker eenland in vrede en veiligheid.
Hier in Afghanistan is dat nog lang niet aanwezig.
Gisteren werden we weer eens met de neus op de feiten gedrukt. 2 kinderen , 2maanden en 10 jaar jong, die in een gevecht terecht zijn gekomen. 2 broertjesdie in hun onschuld misschien gewoon buiten zaten te spelen en door eenexplosie hun leven dramatisch zien veranderen.
Een uur later liggen ze via deoperatietafel op onze intensive care. 2 maanden oud, nog zo`n klein onschuldigmensje. Een mensje die nog geen enkele keuze heeft kunnen maken. Die zomaarmoet vechten voor zijn leven omdat mensen die wel keuzes kunnen maken deverkeerde keuzes maken.
Een weerloos mensje die voor zijn leven heeft gevochten en het vanochtend heeftverloren.
Hoe oneerlijk kan het zijnxe2x80xa6xe2x80xa6.
De oudere broer is gelukkig nog bij ons maar ligt nog wel op de ic.
Zaken als hardlopen en Giel Beelen worden totaal onbelangrijk.
Het lukte in de namiddag pas om even langs te gaan. Aangezien Giel vrijdag alvertrekt gaat het dus ook niet meer lukken om een stukje te gaan hardlopen.
Toen ik vanmiddag om 16 uur in de buitenring met Marco aan het hardlopen was enwe de afgelopen 24 uur samen doornamen was ik blij dat ik met Marco liep enniet met Giel.
Alles krijgt een plaatsje en het is fijn om je gevoelens te delen met een fijnecollega. Hoe kan dat beter dan hardlopend. Hoe relatief kunnen dingen zijnxe2x80xa6..
runtodream.web-log.nl
Een andere Weblog.nl site
Disclaimer |
Privacy & Cookie |
Copyright notice |
Voorwaarden |
Melding maken
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.
Verdrietig.
Goed dat je ook voor dit soort zaken steun kan vinden bij je collega. Samen sterk.
Voor Martine
ik huil
zonder tranen
ik spreek
zonder woorden
ik denk
zonder weten
en wat ik voel
is zo innig diep
en toch
zo vreemd en ver
ik ben
zo droevig
zo pijnlijk moe
Ik vind er geen woorden voor, zo triest. Kan wel begrijpen dat je op zo’n moment meer behoefte hebt om even samen met een collega alles op een rijtje te zetten.
‘t Is niet gemakkelijk. En ja, te weinig mensen beseffen hoe gelukkig wij wel zijn in West -Europa. Het lukt me ook niet altijd hen dat uit te leggen. Velen vinden het gewoon normaal. U doet dat goed Martine. Sterkte.
hoi Martine
als vader van een zoon van 6 zit ik je verhaal te lezen met een brok in de keel, je kind verliezen op zo’n debiele manier is gewoon niet te bevatten…..
sterkte
groet Marco
Ik heb ontzettend veel respect voor het werk wat jij daar doet. En door al je verhalen breng je de gebeurtenissen daar een stuk dichterbij. Je ziet wel beelden en je hoort aantallen van doden op het journaal. Maar jij verteld over de mens erachter! Dan besef je echt hoeveel geluk wij hier hebben en hoeveel wij vanzelfsprekend vinden.
Ik kan me goed voorstellen dat het hardlopen een manier is om het te kunnen verwerken.
shit, zie je…. sterkte
Tjee….wat een doffe ellende.
drama… en zo worden we allemaal weer met ons neus op de feiten gedrukt. Sterkte Martine
Triest bericht. Met toestemming van mijn dochter Lotte een gedicht uit haar onlangs uitgegeven dichtbundel Lichtpuntjes:
Verdriet, verlies
Emoties die lang niet altijd te verwerken zijn
gevoelens die je jaren kunt verdringen
en die zich daardoor dieper en dieper in je hart graven
waardoor er later niet meer van los te komen valt
Dan moet je ze levenslang met je meedragen
hoe vaak je er dan ook over praat
sommige gebeurtenissen mogen
hoe pijnlijk ze ook kunnen zijn
nooit vergeten worden
Idd, lekker belangrijk nu met Giel hardlopen…..
Je zit daar niet voor de lol, je hebt daar een zware taak!
Gelukkig heb jij je hardlopen als uitlaatklep en als je dat ook nog met een fijne collega kan delen mag je je heel rijk prijzen!
Jij laat ons de mens achter de cijfers zien…. sterkte
we zullen het nooit leren…. maar moeten blijven hopen, soms tegen beter weten in, dat het ooit goed komt.
Heel veel respect voor wat jij en je collega’s daar doen Martine.
Veel sterkte, Martine
Het is waar. Ik scheld heel wat af of de politiek en het gekonkel in Nederland maar wat jij tegenkomt zet alles weer in perspectief. Het is droevig gesteld met de mensheid…of zal ik mensDOM zeggen?
Jullie krijgen het daar wel voor de kiezen. Gelukkig dat je Marco hebt om de gebeurtenissen door te nemen en samen een stuk te lopen. Ik heb heel veel respect voor jullie en de wijze waarop daarmee wordt omgegaan. Hoe zou het toch zijn als je geen uitlaatklep en/of fijne collega zou hebben?
Keep on doing what you do best!
Bah, wat naar weer zeg. Lopen en Giel zijn idd volkomen onbelangrijk, je kunt je hoogstens gelukkig prijzen dat je het kunt/mag… Sterkte!
Pfff, da’s zwaar zeg. respect voor wat je allemaal doet. Ik zou dat niet kunnen. Wel willen wellicht maar dat is heeeeel wat anders. Sterkte!
Het leven kan zo oneerlijk zijn… Je leert relativeren als je zoals jij in oorlogsgebied zit.
Heerlijk om ook dan te kunnen rennen met een fijne collega. Sterkte!
Lees het met veel onbegrip en een brok in me keel.
Nogmaals respect Martine en voor jou en je collega Marco…
Brok in mijn keel, en hoe word je even met beide benen op de grond gezet, we mogen onze ogen hier niet voor sluiten. Wens je kracht, sterkte en veel liefs toe !
Wij moeten idd niet zo klagen ! Blij dat je met hardlopen weer alles een plaatstje kan geven.
Wat Koen schrijft, onbegrip is een woord dat ook bij mij opkomt. Respect voor jullie zware werk.